dziecko w depresji

Informacje dla rodziny chorego na depresję

    1. Nie traktujcie depresji jako lenistwa, słabego charakteru, złej woli. Depresja jest chorobą, tak jak chorobą jest nadciśnienie tętnicze, zawał serca, cukrzyca.
    2. Nie udzielajcie rad typu: „weź się w garść”; „otrząśnij się”; „nie histeryzuj – inni mają gorzej”. Nie udzielacie ich przecież osobom z zawałem serca czy udarem mózgu.
    3. Nie wysyłajcie swojego bliskiego na urlop, żeby odpoczął. Depresję trzeba leczyć.

  1. Gdy podejrzewacie u osoby bliskiej depresję – nakłońcie ją do wizyty u lekarza psychiatry lub psychologa. Oni najlepiej się na tej chorobie znają. Jeśli się to nie uda, spróbujcie zasięgnąć opinii lekarza rodzinnego (lub lekarza, do którego chory ma zaufanie).
  2. Gdy macie trudności z przekonaniem swojego bliskiego o potrzebie leczenia (lub przynajmniej konsultacji) zwróćcie się po pomoc do osoby, która ma u niego/niej autorytet.
  3. Przypominajcie choremu o wizytach w poradni i regularnym przyjmowaniu leków. Zbyt wczesne przerwanie leczenia grozi nawrotem objawów.
  4. Nie starajcie się na siłę swojego bliskiego rozweselać, organizować mu czasu. Nie narzucajcie się, ale bądźcie w pobliżu, oferujcie swą pomoc gdy jest taka potrzeba.
  5. Bądźcie cierpliwi i wyrozumiali. Wiele dodatkowych obowiązków może spaść na Wasze barki.
  6. Pamiętajcie, że depresję można wyleczyć. Spróbujcie zaszczepić to przekonanie w chorym.
  7. Odradzajcie choremu podejmowania ważnych decyzji. On widzi swoje sprawy w „czarnych barwach”. Pesymistycznie patrzy w przyszłość.
  8. Unikajcie przygodnie zasłyszanych opinii. Zdobądźcie jak najwięcej rzetelnej wiedzy na temat depresji.
  9. Wszystkie wypowiedzi o samobójstwie traktujcie z powagą. Nie jest prawdą, że jeśli ktoś mówi o samobójstwie to go nie popełni.
  10. Pamiętajcie o Sobie. Choroba bliskiego może rodzić frustrację, złość, bezsilność, poczucie winy. To jest zrozumiałe. Nie wstydźcie się zasięgnąć porady u psychologa jak radzić sobie z tymi uczuciami.